I love you R

جدايی و يگانگی

در يگانگي هراس ناشي از احساس تفرد و تنهايي نيست ؛ بلكه يگانه بودن در هستی خويش است .هستي كه تحريف  و فاسد نشده و در خود كامل است و غني. آن درخت نارون هستي ديگري جز خويشتن خود بودن ندارد . و چنين است يگانه بودن . انسان يگانه است،)با همه چيز حقيقت واحدي را تشكيل مي دهند چون مبدا شان یکی است) همانند آتش همانند گل ، ولي حتي به خلوص و ژرفاي آن آگاه نيست. و انسان تنها زماني مي تواند در ارتباط باشد  كه اين يگانه بودن هست.يگانه بودن حاصل محصور سازي و جدا كردن خود نيست ، بلكه نتيجه پاكسازي خويش از هر گونه محرك ، هوس ، ميل و خواستن است.

    بیداری بازم امشب خواب نداری 

      نکنه تو هم مثل من عاشقی چشم انتظاري

   نکنه تو هم تو شبها خسته از قبار جاده

     خواب مهتاب و میبینی که میاد پای پیاده

 نکنه هجوم ابرا تو رو هم از ما بگیره

 ستاره برای بودن دیگه فردا خیلی دیره

حالا که خورشید طلسم سنگی خواب

تو نگو عشق دروغه تو نگودنیا سرابه

 با کدوم بهونه باید شب و از کوچه دزدید

گل سرخ عاشقی رو به غریبه ها نبخشید

ستاره همه غرورم پیشکش ناز تو باشه

  تو بمون تا چشمهای من با سپیدی آشنا شه

من اگه اسیر خاکم تو که جات تو آسمونه

       دلخوشم به اینکه هر شب تو میآی رو بوم خونه

همنشینه ابر و ماهی توی اون همه سیاهی

نکنه انقدر دورشی که دیگه منو نخواهی

يک سبد از عشق مي كاري كنار دست من     

مي شوم سر سبز با تو اي بهار مست من

پر زنان مي آيي از آنسوي شهر عاشقي 

مي نشيني روي تنها شاخسار دست من  

بوي گل هاي شقايق مي دهي اي آشنا

باز هم گل مي كني امشب نثار دست من

چشمه مهتاب در شب هاي تاريك مني

بغل از آشنايي يادگار دست من

خنده هاي تو فراتر از تمام شعر هاست

نيست غير از اين غزل در اختيار دست من

                                   قصه يک دل تنهاست  قصه هاي منو بارون               

                                                          هر دو دلگرفته از غم  با چشائي زارو گريون

                                                          هر دو بيدارِ شبونه هردو سينه اي پراز حرف

                                                        هردو در سکوت شبها    توي کوچه هاي تنها

                                                         اشکاي من روي گونه  هق هق تلخ خيابون
                                                        

                                                          آخر عاشقي اينه      گريه کردن زير بارون    
                                                      

                                                          منم هر شب زير بارون     خاطراتو مينويسم 

                                                        منکه با قطره اشکم     رهگذا ر شبِ خيسم

                                                    واسه اين غريبه گشتن    يگه چتري هم نميخوام   

                                                        پا بپاي سرنوشتم           ديگه يکقدم نميام

                                                        آره باورم نداري      تو که ا شکامو نديدي

                                                       تو که با هرشب بارون غم ِ عشقو نکشيدي

                                                      اين منم که زير بارون      خاطراتو مينويسم

                                                       منکه با قطره اشکم     رهگذا ر شبِ خيسم

                                                     کاش دوباره زير بارون     تو ميومدي سراغم     

                                                     تا ببيني مثه ديرو ز       من هنوز يکدل داغم 

                                                    ولي تو يک شب آروم      زندگيمو ابري کردي

                                                   تو خودت گفتي که هرگز        بدلم برنميگردي

                                                  من ازونروز تا بامروز       دلِِِيِ بارون زده هستم

                                                 تو منو تنها گذاشتي             من زدم دلو شکستم

                                                 حالا خاطرات بارون          شايد از يادِ تو رفته

                                                دل منهم واسه هيچکس       راز اون شبو نگفته

                                               تو ميدوني و دل من      که برات شعري رو خوندم

                                               شعر «کوچه از مشيري»      تا بدوني چرا موندم

                                                              با تو گفتم حذر از عشق ندانم  

                                             سفر از پيش تو هرگز                        نتوانم نتوانم

                                            آخه دل کجارو داره                   وقتي يک دله اسيره

                                           دله من اسير دامه                      خودشم بخواد نميره

                                          تو با عشقتم يه روزي                 هر دو پاي منو بستي

                                          آره باورم نداري                        تو که ا شکامو نديدي

                                          تو که با هرشب بارون                 غم عشقو نکشيدي

                                          اين منم که زير بارون                   خاطراتو مينويسم

                                          منکه با قطره اشکم                   رهگذا ر شبِ خيسم

                                         کاش دوباره زير بارون                  تو ميومدي سراغم

                                         تا ببيني مثه ديرو ز                      من هنوز يکدل داغم

تو را براي تو دوست دارم
و زندگي را براي نفس هاي تو
اي کاش مي توانستم باران باشم
تا تمام غمهاي دلت را بشويم
اي کاش مي توانستم ابر باشم
تا سايه باني از محبت برويت مي گسترانيدم
اي کاش مي توانستم اشک باشم
تا هر گاه که آسمان چشمش
ابري مي شد باريدن مي گرفت
اي کاش مي توانستم خنده باشم
 تا روي لبانت بنشينم و
غنچه بسته لبانت را بگشايم
اي کاش مي توانستم يک پرنده باشم
و پر مي گشودم و تا دور دست ها
در کنار تو پرواز مي کردم
و اي کاش سايه بودم تا
نزديک ترين کس به تو مي شدم...
آري اي کاش سايه بودم تا
 هميشه و همه جا همراه و همقدم با تو بودم....

عشق و معشوق و

دوستت ندارم.....عاشقتم

 احساسات و عشق

روزی روزگاری در جزیره ای دور افتاده، تمام احساسها کنار هم به خوبی و خوشی زندگی می کردند. خوشبختی، پولداری، عشق، دانایی، صبر، غم، ترس، و ... هر کدام به روش خود می زیستند تا اینکه یه روز دانایی به همه گفت: هرچه زودتر این جزیره را ترک کنین، زیرا به زودی آب این جزیره را خواهد گرفت و اگر بمانید غرق می شوید تمام احساسها با دستپاچگی قایقهای خود را از انبار خونه شون بیرون آوردند و تعمیرش کردند و پس از عایق کاری و اصلاح پاروها، آنها را به آب انداختند و منتظر روز حادثه شدند.   روز حادثه که رسید همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد و هوا به قدری خراب شد که همه به سرعت سوار قایقها شدند و پاروزنان جزیره رو ترک کردند. در این میان، ”عشق“ هم سوار بر قایقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزیره، متوجه حیوانات جزیره شد که همگی به کنار ساحل آمده بودند و ”وحشت“ را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که او سوار بر قایقش شود."عشق“ سریعا برگشت و قایقش را به همه ی حیوانها و ”وحشتِ“ زندانی شده توسط آنها سپرد. آنها همگی سوار شدند و دیگر جایی برای ”عشق“ نماند. قایق رفت و ”عشق“ تنها در جزیره ماند جزیره لحظه به لحظه بیشتر زیر آب می رفت و ”عشق“ تا زیر گردن در آب فرو رفته بود. او نمی ترسید زیرا ”ترس“ جزیره را ترک کرده بود. اما نیاز به کمک داشت.   فریاد زد و همه ی احساسها کمک خواست. اول کسی جوابش را نداد. در همان نزدیکیها، قایق دوستش”پولداری“ را دید و گفت: ”پولداری“ عزیز، به من کمک کن؟   پولداری“ گفت: متاسفم، قایق من پر از پول و شمش و طلاست و جای خالی ندارد.   “ عشق“ رو به سوی قایق ”غرور“ کرد و گفت: مرا نجات میدهی؟   “ غرور“ پاسخ داد: ”هرگز، تو خیسی و مرا خیس می کنی“   عشق“ رو به سوی ”غم“ کرد و گفت: ای ”غم“ عزیز، مرا نجات بده“   اما ”غم“ گفت: متاسفم ”عشق“ عزیز، من اونقدر غمگینم که یکی باید بیاد و خودمو نجات بده   در این بین ”خوشگذرانی“ و ”بیکاری“ از کنار عشق گذشتند، ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست از دور ”شهوت“ را دید و به او گفت:   شهوت عزیز، من را نجات میدی؟ شهوت پاسخ داد: هرگز .... برو به درک ..... سالها منتظر این لحظه بودم که تو بمیری! ... حالا بیام نجاتت بدم؟   عشق که نمی تونست ”ناامید“ باشه، رو به سوی خدا کرد و گفت: خدایا... منو نجات بده ناگهان صدایی از دور به گوشش رسید که فریاد می زد: نگران نباش من دارم به کمکت می آیم عشق آنقدر آب خورده بود که دیگه نمی توانست روی آب خودش را نگه دارد و بیهوش شد پس از به هوش آمدن، با تعجب خودش را در قایق ”دانایی“ یافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دریا آرامتر از همیشه. جزیره آرام آرام داشت از زیر هجوم آب بیرون می آمد، زیرا امتحان نیت قلبی احساسها دیگه به پایان رسیده بود عشق برخاست. به ”دانایی“ سلام کرد و از او تشکر نمود دانایی پاسخ سلامش را داد و گفت: من ”شجاعتش“ را نداشتم که به سمت تو بیایم. شجاعت هم که قایقش دور از من بود، نمی توانست برای نجات تو راهی پیدا کند. پس می بینی که هیچکدام از ما تو را نجات ندادیم! یعنی اتحاد لازم را بدون تو نداشتیم. تو حکم فرمانده بقیه ی احساسها را داری عشق“ با تعجب گفت: پس اون صدا کی بود که بمن گفت برای نجات من می آد؟"   دانایی گفت: او زمان بود عشق با تعجب! گفت: زمان؟ دانایی لبخندی زد و پاسخ داد: بله، ”زمان“....   چون این فقط ”زمان“ است که لیاقتش را دارد تا بفهمد که ............ ”عشق“ چقدر بزرگ است !!!!!!

گورستان عشق